Στ.Θεοδωράκης: Μπήκα στην πολιτική για να διορθώσω όσα ως δημοσιογράφος ζητούσα να διορθωθούν

Μια «διαφορετική» συνέντευξη παραχώρησε ο Σταύρος Θεοδωράκης, όπου στο πνεύμα των ημερών η πολιτική πέρασε σε δεύτερη μοίρα, αναφέρει σε ανακοίνωσή του το Ποτάμι.

Ο επικεφαλής του κόμματος μιλώντας στο κανάλι «Ε», ρωτήθηκε για τα παιδικά του χρόνια, τις γυναίκες της ζωής του αλλά και τη συνταγή, όπως σημειώνεται, της επιτυχίας της εκπομπής «Πρωταγωνιστές».

«Μεγάλωσα σε ένα σπίτι με πολλή χαρά, πολλή ευτυχία και πολλή δουλειά», είπε, ο ίδιος ενώ αναφέρθηκε στις μαθησιακές δυσκολίες που είχε αλλά και στις συγκινήσεις αλλά και τις απογοητεύσεις που του δίνει τα τελευταία δύο χρόνια η πολιτική.

Διαβάστε αναλυτικά όσα είπε:

Για τα παιδικά χρόνια στην Αγία Βαρβάρα:

Ο κόσμος τότε ήταν πολύ πιο μικρός. Δεν υπήρχε κινητό τηλέφωνο, δεν υπήρχε κάτι που να σου δείχνει πως ζούσαν οι άλλοι, οπότε δεν ένιωθα ότι στερούμαι κάτι.

Όταν μεγαλώνεις αντιλαμβάνεσαι ότι κάποια πράγματα που είχαν οι άλλοι εσύ δεν τα είχες. Υπήρχε όμως πολλή χαρά, πολλή ευτυχία, πολλή δουλειά.

Οι γονείς μου δούλευαν και οι δύο. Και εγώ όταν μπορούσα βοηθούσα.

Για τις δουλειές που έκανε παιδί:

Βοηθούσα τον πατέρα μου γιατί δούλευε εφτά μέρες την βδομάδα. Όταν δεν είχα σχολείο πήγαινα και τον βοηθούσα, είτε πρωί, είτε απόγευμα ανάλογα με το να ήμουν πρωινός ή απογευματινός στο σχολείο.

Έχω κάνει πολλές δουλειές. Μετά ήμουν σε μια εταιρία που έκανε διανομή τάπερ. Τότε ήταν μόδα τα τάπεργουερ. Πηγαίναμε με το φορτηγό στα αυθαίρετα στο Αιγάλεω, φορτώναμε στον ώμο το κιβώτιο και ανεβαίναμε την πλαγιά για να παραδώσουμε τις παραγγελίες. Όσο πιο φτωχή ήταν μια νοικοκυρά τόσα πιο πολλά τάπερ ήθελε.

Με ανατρίχιαζε ο ήχος που έκανε η χαρτόκουτα στη λαμαρίνα του φορτηγού.

Για τις μαθησιακές δυσκολίες που είχε:

Τότε δεν έλεγαν «έχει δυσλεξία». Έλεγαν «δεν τα παίρνει τα γράμματα». Διάβαζα όλο το βράδυ την προπαίδεια και το πρωί στο σχολείο μου λέγανε «5 επί 5» και εγώ έκανα πρόσθεση για να το βρω. Και τώρα αυτό κάνω.

Προσθέτω, δεν κάνω πολλαπλασιασμό και γράφω μόνο κεφαλαία. Αυτό τους εκνεύριζε πολύ. Δεν μπορούσα να παρακολουθήσω όλα τα μαθήματα και χανόμουν.

Κάθε χρόνο όμως ερωτευόμουν και άλλη δασκάλα και στο δικό της μάθημα ήμουν πολύ καλός. Μια χρονιά φυσική, την άλλη χρονιά γαλλικά και έτσι πέρασε το γυμνάσιο χωρίς να νιώσω ότι μειονεκτώ. Γιατί στο μάθημα που ήθελα τα κατάφερνα.

Για την οικογένεια και για τους γονείς του:

Υπήρχε μεγάλη φροντίδα στο σπίτι. Και μερικές φορές θυμώνω με τους νεοέλληνες που λένε «δεν έχω χρόνο για το παιδί μου», «δεν προλαβαίνω να μαγειρέψω» κτλ. Εμένα οι γονείς μου δούλευαν και οι δύο αλλά δεν ένιωσα ούτε μια στιγμή ότι είμαι μόνος ή παραμελημένος.

Για το δαχτυλίδι που φοράει:

Είναι μια συνήθεια που πήρα από τον πατέρα μου. Οι φτωχοί άνθρωποι έχουν ανάγκη μια πολυτέλεια για να κρατηθούν. Ο πατέρας μου λοιπόν ακόμα και στα πολύ δύσκολά του, φορούσε πάντα ένα φανταχτερό, για την εποχή του, δαχτυλίδι.

Για τις γυναίκες στη ζωή του:

Στο σχολείο στην Αγία Βαρβάρα θα μ’ έβλεπες πάντα ανάμεσα στα κορίτσια. Ήμουν ο καλύτερος φίλος των γυναικών. Και στο σπίτι είχα τρεις αδελφές. Δεν υπάρχει γυναικεία ιστορία που να μην την ξέρω. Μια φίλη μου έχει προτείνει όταν τελειώσω με τα πολιτικά να κάνω ένα blog όπου θα δίνω συμβουλές στις γυναίκες.

Για τις σχέσεις ανδρών – γυναικών:

Πρέπει να αφήνει χώρο ό ένας στον άλλον. Εγώ δεν ξέρω που πάει η γυναίκα μου το βράδυ όταν βγαίνει, δεν την ελέγχω, δεν ζηλεύω. Μεγαλώσαμε βέβαια στα χρόνια της σεξουαλικής απελευθέρωσης, στις αρχές της δεκαετίας του ’80.

Λέγαμε «δεν είμαι της γυναικός μου» όπως και η γυναίκα δεν είναι του ανδρός της. Είμαστε ελεύθεροι. Αυτό μπορεί να είναι μόνο ένας τίτλος ή μπορεί να είναι πραγματικότητα, δεν έχει σημασία. Εάν όμως κάποιος δεν είναι ελεύθερος, δεν μπορεί και να υπάρξει ευτυχισμένος με τον άλλον.

Σχετικά Νέα