Δημοσιεύθηκε στις: Τρ, Ιούν 6th, 2017

Η προεκλογική εκστρατεία του Δρ. Σόιμπλε

 

 

Άρθρο του Θεόφιλου Βανδώρου

Είναι γνωστό πως στη Γερμανία στις αρχές του Φθινοπώρου θα γίνουν οι εκλογές και θα εκλεγεί ο (-η) νέος (-α) καγκελάριος.

Ταυτόχρονα τα δύο μεγάλα κόμματα που απαρτίζουν τον κυβερνητικό συνασπισμό θα αναμετρηθούν και θα δρέψουν τους καρπούς της αδιαμφισβήτητης κυριαρχίας της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ανάλογα με τα αποτελέσματα η επόμενη Κυβέρνηση θα έχει μπροστά της το έργο του Σχεδιασμού και της Δόμησης της ΕΕ.

Η Ενωμένη Ευρώπη με τις νέες προδιαγραφές που έχουν ήδη διαφανεί από τις δηλώσεις τόσο του Δρ. Σόιμπλε όσο και πολλών άλλων πολιτικών αλλά κυρίως των Χριστιανό-Δημοκρατών (CDU) έχει γίνει απωθητική για τους λαούς και την Αριστερά .

Γεννημένος το 1942 στο Φράϊμπουργκ ο Γερμανός Ομοσπονδιακός Υπουργός Οικονομικών, σταθερά ενταγμένος στο CDU από την ηλικία των 19 ετών, βρέθηκε στο επίκεντρο ενός σκανδάλου κορυφής με αποτέλεσμα κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του 1990, σε δολοφονική απόπειρα εναντίον του, να τραυματισθεί και να καθηλωθεί στην αναπηρική καρέκλα (αν και κέρδισε την επανεκλογή του).

Οι θέσεις του έχουν δεχτεί σφοδρή κριτική από τη Γερμανική Αριστερά, ιδιαίτερα για την υποστήριξη του Πολέμου στο Ιράκ το 2003, των μεθόδων κράτησης και ανάκρισης στο Γκουαντάναμο αλλά και ως Υπ. Εσωτερικών για θέματα όπως η καταπολέμηση της Διεθνούς Τρομοκρατίας.

Υποστήριξε τις προληπτικές συλλήψεις υπόπτων, τη χρησιμοποίηση του στρατού για επιχειρήσεις τήρησης τάξεως στο εσωτερικό της χώρας, τη συστηματική παρακολούθηση του Διαδικτύου, τις υποκλοπές ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (email) από κυβερνητικές υπηρεσίες ακόμα και τις προληπτικές δολοφονίες (targeted killings) τρομοκρατών από τις αρχές ασφαλείας*.

Δέκα χρόνια μετά και κατέχοντας τη θέση του Ομοσπονδιακού Υπουργού των Οικονομικών αυτός ο πρώην εφοριακός με σπουδές στα Οικονομικά και μια Διδακτορική Διατριβή στη Νομική επιστήμη, έχοντας ηγηθεί στην επανένωση των δύο Γερμανιών (με δικό του σχέδιο ολοκληρώθηκε και ουσιαστικά ιδρύθηκε η Σύγχρονη Ομοσπονδιακή Γερμανία), χαίρει μιας βαθιάς εκτίμησης στους κύκλους των συντηρητικών ψηφοφόρων.

Το κυρίαρχο επιχείρημα των υποστηρικτών του είναι η εκρηκτική οικονομική ανάπτυξη της χώρας, η πρωτοκαθεδρία στην Ευρώπη αλλά και η δυναμική συμμετοχή της στην Παγκόσμια Οικονομία ( G7).

Μετά από την ολοκληρωτική καταστροφή στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, το «Γερμανικό Θαύμα» εντυπωσίασε πρώτα από όλους τους ίδιους τους Γερμανούς που βίωσαν μια εντυπωσιακή βελτίωση της καθημερινότητας τους.

Μέσα στα χρόνια της οικονομικής Κρίσης, οι ψηφοφόροι ένιωσαν προστατευμένοι αδιαφορώντας για φαινόμενα που τους «δυσαρεστούσαν» και τσαλάκωναν την πλασματική εικόνα ευμάρειας.

Όμως ο Πολιτισμός κρίνεται από το τρόπο που μια κοινωνία αντιμετωπίζει τους πιο ευάλωτους και περιθωριοποιημένους.

Ταυτόχρονα ισχυρές δυνάμεις που διαφεντεύουν τα ΜΜΕ σε όλη την Ευρώπη συνωμοτούν για να σπρώξουν κάτω από το χαλί φλέγοντα κοινωνικά προβλήματα θυσιάζοντας ολόκληρες ομάδες του πληθυσμού στο βωμό του κέρδους

Το ελαστικό ωράριο, οι εργολάβοι προσωπικού, η περιστασιακή εργασία και όλοι εκείνοι που βρίσκονται στα όρια των στατιστικών μπαινο-βγαίνοντας στο Ταμείο Ανεργίας είναι «άχαρα» θέματα, προκαλούν «δυσφορία και άγχος» ενώ ταυτόχρονα  «αμαυρώνουν» την εικόνα μιας χώρας με πιθανό άμεσο αντίκτυπο στις Διεθνείς αγορές οπότε είναι προτιμότερο να αποφεύγονται.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της «ηθελημένης εθελοτυφλίας» είναι αποτυπωμένα στην 5η ‘Εκθεση της Γερμανικής Κυβέρνησης για τη Φτώχεια και το Πλούτο** :

Πρώτα μας ενημερώνει πως οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί άν όχι φτωχότεροι, σίγουρα περισσότεροι… δηλαδή: οι εκατομμυριούχοι από 12.424 αυξήθηκαν σε 16.495 (το 2009) και οι εργαζόμενοι με μόνιμη εργασία έχουν πάρει αύξηση πάνω από 10% στα τελευταία τέσσερα χρόνια. Από την άλλη οι αυτο-απασχολούμενοι αυξήσαν το εισόδημα τους επίσης στα ίδια πλαίσια.

Τα άσχημα νέα είναι πως 4.170.000 Γερμανοί (περίπου το 6.10% του πληθυσμού)

βρίσκονται πλέον χρεωμένοι πέραν των δυνατοτήτων τους και οι αμοιβές στα χαμηλότερα εισοδήματα δεν ακολουθούν τον εθνικό μέσο όρο αύξησης.

Εκεί που τα παραδείγματα εθελοτυφλίας «βγάζουν μάτι» είναι σε ό,τι αφορά στους άστεγους που έχουν αυξηθεί στη Γερμανία από : 223.000 το 2008,  σε 335.000 το 2015…

Το 5.6% του πληθυσμού βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχειας και περίπου το ένα πέμπτο του λαού κινδυνεύει επίσης να τους ακολουθήσει.

Κατά δήλωση του Γερμανού Υπουργού Εργασίας Andreas Nahls : «το κέντρο σταθεροποιείται αλλά στο περιθώριο η κοινωνία βρίσκεται σε αναβρασμό» …

Είναι σαφές πως έχει ξεκινήσει μια διαμάχη με αντικείμενο τους πλούσιους που αποκομίζουν κέρδη σε βάρος των φτωχών και το «αν και σε ποιο βαθμό πρέπει να γίνει αναδιανομή πλούτου».

Με μια γρήγορη ματιά στη 5η ΄Εκθεση του ΒΜΑS (Ομοσπονδιακό Γραφείο για Εργατικές και Κοινωνικές Υποθέσεις), αντιλαμβανόμαστε αμέσως πως τα στατιστικά στοιχεία που αφορούν στους φτωχούς αλλά κυρίως στους Αστέγους, είναι          κατ’ εκτίμησιν υπολογισμοί που ανάγονται στο 2014 ενός οργανισμού που υπερασπίζεται και προστατεύει ανήμπορες κοινωνικές ομάδες.

Ο Κριστόφ Μπούττερβεγκε (καθηγητής στο Παν/μιο της Κολωνίας και υποψήφιος της Γερμανικής Αριστεράς για τη θέση του Προέδρου το Φεβρουάριο του 2017) μας αναφέρει :

» Η ίδια η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση της Γερμανίας δεν ζητάει από τις στατιστικές της υπηρεσίες να συλλέγουν δεδομένα τέτοιου είδους.

Έχουν λεπτομερείς πληροφορίες για τον ακριβή αριθμό των ορεινών αγριο-κάτσικων όλης της Ομοσπονδίας αλλά μόνο στο κρατίδιο της Ρηνανίας-Βεστφαλίας συγκεντρώνονται στοιχεία για τον αριθμό των αστέγων.» …

Αντίστοιχα ο Μάρκους Γκράμπκα, ειδικός ερευνητής στο Γερμανικό Ινστιτούτο Οικονομικής Ανάπτυξης του Βερολίνου που εργάστηκε για τη σύνταξη και των πέντε Εκθέσεων, δηλώνει πως έμεινε έκπληκτος από την αύξηση της πιθανότητας να βρεθεί κάποιος πολίτης κάτω από το όριο της φτώχειας και να καταταγεί στους αστέγους.

Και οι δύο συμφωνούν πως υπάρχει μια εγγενής αιτία στη κυβερνητική φορολογική πολιτική  που οδηγεί στην όξυνση του φαινομένου και την δημιουργία ανισοτήτων :

με την έλλειψη φόρου κληρονομιάς για τις επιχειρήσεις ευνοούνται οι πλούσιοι και οι εξαιρετικά βαθύπλουτοι.

«Κληρονομώντας μια εταιρεία δεν πληρώνεις ούτε σέντ αν όμως κληρονομήσεις τρία διαμερίσματα θα πληρώσεις ένα πολύ μεγάλο φόρο».

«Το πρόβλημα είναι να κυκλοφορήσει το χρήμα εκεί όπου είναι απαραίτητο για τη κοινωνία».

Όλοι και όλα όμως παραμερίζονται μπροστά στο είδωλο μιάς πανίσχυρης Γερμανίας που θα διαμορφώσει την Ευρώπη στα δικά της πρότυπα.

Δεν ενδιαφέρονται λοιπόν ούτε για λαούς με «προβληματικές»οικονομίες ούτε καν για το «περιθώριο» της Γερμανικής Κοινωνίας.

Ο Δρ. Σόιμπλε έφτασε στο αποκορύφωμα της προσωπικής του πολιτικής επιτυχίας και με τη προτεσταντική του Ηθική δε θα σταματήσει ποτέ όσο ζει και αναπνέει, να μάχεται για τα δικά του ιδεώδη. Με το δικό του τρόπο πιστεύει πως ενεργεί για το καλό της χώρας του και κατά την άποψη του μια ισχυρή οικονομία είναι το κλειδί για μια πανίσχυρη Γερμανία.

Γνωρίζοντας τις διαχρονικές ελλείψεις σε πρώτες ύλες (ιδιαίτερα σε ότι αφορά στην ενέργεια) και ταυτόχρονα υπολογίζοντας (σα καλός πολιτικός) τους ψηφοφόρους του, ενδιαφέρεται για το μέλλον του πληθυσμού που παρουσιάζει αύξηση στους συνταξιούχους και μάλιστα με προβλέψεις δυσοίωνες για την επόμενη κιόλας εικοσαετία

Οι γεννήσεις έχουν μειωθεί και ο γερασμένος πληθυσμός θα χρειαστεί και χρήμα και τόπους για να διαβιώσει.

Οι συνταξιούχοι όμως αποτελούν ένα σεβαστό τμήμα της δεξαμενής των ψηφοφόρων τόσο του CDU όσο και του Δόκτορος προσωπικά.

Θέλει ακόμα να εξασφαλίσει τη μονιμοποίηση της χώρας του στο τραπέζι των «Μεγάλων Δυνάμεων» κι αυτό δε γίνεται μόνο με την οικονομία. Ήδη χωρίς μεγάλη δημοσιότητα προωθείται η ένταξη των ενόπλων δυνάμεων ορισμένων κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης κάτω από την εποπτεία ίσως και τις άμεσες διαταγές της Bundeswehr.

 

Με δεδομένη την ένταση των τυφλών δολοφονικών ενεργειών που διεκδικεί ο ISIS  και την συνεπακόλουθη ανασφάλεια των Γερμανών και των Ευρωπαίων πολιτών, είναι προφανές πως οι θέσεις περί ασφαλείας και προληπτικών συλλήψεων κλπ. που είχε υποστηρίξει στο παρελθόν, θα αποτελέσουν μέρος της πολιτικής του ατζέντας. Ακόμα και αν ο ίδιος δεν τις προτάξει στις επερχόμενες εκλογές οι ψηφοφόροι του αλλά κι εμείς οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι πολίτες γνωρίζουμε τι να αναμένουμε.

Ο Δρ Σόιμπλε έχει αποδείξει πάνω από όλα πως είναι συνεπής με τις ιδέες του και απόλυτα άκαμπτος στην επιδίωξη των «οραμάτων» του.

Αυτό άλλωστε μαζί με την σαφώς εξαιρετική του εργατικότητα συνετέλεσε στην διαρκή παρουσία του στη πολιτική πρίν και μετά την Ένωση της Γερμανίας…

Ανάμεσα στα προτερήματα του επίσης είναι και η οξυδέρκεια να εντοπίζει και να αξιοποιεί εκείνους που θα του είναι χρήσιμοι για τη ταχύτερη επίτευξη των επιδιώξεων του.

Ο τρόπος με τον οποίο έχει επιβάλλει διαδικασίες που βρίσκονται στα όρια των Συμφωνιών (EUROGROUP) και αντίστοιχα η επιλογή των προσώπων που τους επανδρώνουν, αποδεικνύει πως ενδιαφέρεται για την ταχύτερη και τη πλέον αποτελεσματική εφαρμογή των σχεδιασμών του.

Αναφέρομαι σε σχεδιασμούς επειδή σε καμιά περίπτωση δε μπορεί κανείς να διανοηθεί πως κινείται με αυτοσχεδιασμούς και αποφάσεις της τελευταίας στιγμής.

Η μέχρι τώρα πορεία του είναι απόδειξη πως όλα τα βασίζει σε μεθοδικά βήματα που έχει επεξεργαστεί με λεπτομέρεια.

Είναι σαφές πως η πολιτική του Μπίσμαρκ τον έχει διδάξει και γενικότερα ακολουθεί μια δομημένη πολιτική στρατηγική που εντάσσεται στην ιστορική πορεία του έθνους που ο ίδιος εκπροσωπεί.

Η Ισχύς και η Επέκταση μέσω της Οικονομικής Επιρροής ήταν πάντα μια δοκιμασμένη μέθοδος και πριν το Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Οι Γερμανικές εκλογές πλησιάζουν και το «Ελληνικό Ζήτημα» θα αποτελέσει ένα από τα θέματα που θα απασχολήσουν τους ψηφοφόρους. Η προσέγγιση και τα πιστεύω του Δόκτορος θα τον οδηγήσουν να σκληραίνει τη στάση του απέναντι σε μια Κυβέρνηση και ένα λαό που δεν υπακούει …

Έχουν βέβαια δημιουργηθεί μέτωπα ενάντια στη πολιτική του τόσο μέσα όσο κι έξω από τη Γερμανία.

Κυριότερα ο Αγγλοσαξονικός πόλος αποτελεί μια άμεση απειλή με το επερχόμενο BREXIT και την προφανή «εχθρότητα» του Προέδρου Τραμπ έρχεται να συνδυαστεί με τη αντίστοιχη στάση πηρός τη Καγκελάριο Μέρκελ που είχε κρατήσει ο Πούτιν στη διάρκεια των συναντήσεων για την Ουκρανία.

Όμως ο Δόκτωρ σε αυτές τις περιπτώσεις αφήνει τη Καγκελάριο να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες ακόμα και τις διπλωματικές τρικλοποδιές είτε είναι η τοποθέτηση της στη δεύτερη σειρά στην οικογενειακή φωτογραφία των G7 η ακόμα και τα σόκιν «ανέκδοτα» του Προέδρου Πούτιν.

Ο Δρ. Σόιμπλε απερίσπαστος συνεχίζει να ενεργεί μπροστά και πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας. Δομεί την Ευρώπη όπως εκείνος θεωρεί πως πρέπει να χτισθεί και αδιαφορώντας για την ηλικία του βαδίζει εκπληρώνοντας το ένα μετά το άλλο τα προσχεδιασμένα βήματα για την ολοκλήρωση μιας Ισχυρής Γερμανίας.

 

Όταν από το βήμα του συνεδρίου για την ΕΕ αντιμετώπισε τις κριτικές λέγοντας :

» Μη κατηγορείτε εμένα για τα δομικά προβλήματα στην Ελλάδα»***, απλά απέφυγε την ευθύνη που του επιβάλλει η «Συνέχεια του Κράτους» δεδομένου πως η είσοδος της χώρας μας στο Ευρώ έγινε με σαφέστατη επιθυμία τόσο των Ελλήνων όσο και των Ευρωπαίων (και ιδιαίτερα των Γάλλων και Γερμανών).

Συμπληρώνοντας πως «η Αθήνα έχει κάνει βήματα προόδου, όμως η πολιτική ηγεσία της επιμένει να φορτώνει το βάρος στους αδυνάμους» όχι μόνο ταυτίζεται με την αξιωματική αντιπολίτευση στην Ελλάδα αλλά και υποδεικνύει μια συγκεκριμένη πολιτική γραμμή.

Ακόμα περισσότερο κατηγορώντας τον Πρωθυπουργό πως ευνοεί τους εφοπλιστές απλά επαναλαμβάνει μια πάγια θέση των Βόρειο-Ευρωπαϊκών εταιρειών στη διαμάχη του ναυτιλιακού ανταγωνισμού.

Έφτασε και σε συγκεκριμένες αναφορές εσωτερικής πολιτικής μιλώντας για κομματικές επιλογές στο Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων.

Στη ουσία χάραξε μια γραμμή για την αξιωματική αντιπολίτευση επειδή γνωρίζει πως οι επερχόμενες Γερμανικές Εκλογές θα κριθούν σε ένα βαθμό και από τις εξελίξεις στην Αθήνα.

Δεν ξέχασε βέβαια να διατυπώσει και μια συγκεκαλυμμένη απειλή λέγοντας πως αν θέλει η Ελλάδα να παραμείνει σε ένα σταθερό νόμισμα με χαμηλά επιτόκια τότε πρέπει να θέσει την οικονομία και το κρατικό μηχανισμό σε κατάσταση που να διασφαλίζει αυτή τη παραμονή μακροχρόνια.

Αποτελεί μάλιστα και μια απαίτηση προς εκείνο το κόμμα (η τον συνασπισμό) που επιδιώκει την «ευλογία» του Δόκτορος, θέτοντας εκ των προτέρων τις δεσμεύσεις που θα πρέπει να αναληφθούν…

Δηλαδή την οριστική, μακροχρόνια και απόλυτα άνευ όρων παράδοση της οικονομίας και του κρατικού μηχανισμού.

Όσον αφορά στις αναφορές του στη συνθήκη της Λισαβόνας που απαγορεύει την ανάληψη χρέους μίας χώρας από μια άλλη χώρα, είμαστε συνηθισμένοι να μας κάνει επίδειξη υπογραμμίζοντας πως οι Ισχυροί καθορίζουν τους όρους … Είναι άλλωστε παροιμιώδης η ικανότητα του να αναφέρεται σε συνθήκες και πρωτόκολλα κατά το δοκούν.

Οι κοινωνικές συνθήκες στη Γαλλία, στην Ιταλία, στην Ισπανία αλλά και στην ίδια τη Γερμανία τείνουν να οδηγήσουν σε έκρηξη.

Η Μέση Ανατολή φλέγεται και τα τύμπανα του Πολέμου αντηχούν σε όλο τον Πλανήτη.

Στην ουσία γίνεται μια κούρσα φέτος το καλοκαίρι. Μια κούρσα για γερά νεύρα.

Η προεκλογική εκστρατεία του ηλικιωμένου αλλά αδιάλλακτου πολιτικού μοιάζει εγωτική και τελικά επιζήμια για το σύνολο των πολιτών της Γερμανίας και της Ευρώπης.

Με τις τελευταίες εξελίξεις η ξεροκέφαλη εμμονή σε αδιαπραγμάτευτες πολιτικές και σε λογικές τύπου :

«Μόνον εγώ γνωρίζω πώς θα σώσω τη χώρα» ξεπερνούν τον δογματισμό και μετατρέπονται σε «Γεροντικό Σεχταρισμό».

Όλα αυτά οδηγούν μαθηματικά στη διαρκή Λιτότητα και τη Κοινωνία του 1%.

Η φτώχεια και η κοινωνική βαρβαρότητα θα στέκονται πάντα εμπόδιο στην Ανάπτυξη, τη Δικαιοσύνη και τον Πολιτισμό.

Υ.Γ. Τα αποτελέσματα των Γαλλικών Βουλευτικών Εκλογών, θα μας δείξουν ίσως κατά πόσο μια δυναμική παρουσία στο Κοινοβούλιο αντίθετη με τη γραμμή Σόιμπλε και Μακρόν, μπορεί να ανατρέψει πολιτικές που έχουν οδηγήσει τις Ευρωπαϊκές κοινωνίες σε εξαθλίωση και Απανθρωπιά.

Για τον αρθρογράφο

.made by gleo