Δημοσιεύθηκε στις: Τε, Ιούλ 13th, 2016

Ένας χρόνος «αριστερό» Μνημόνιο

greece-and-eu_2213303bΆρθρο του Γ.Βαρδάκη.

 

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος .Ένας χρόνος από εκείνη την 14ωρη συνεδρίαση των ηγετών της Ευρωζώνης(αρχικά είχε συγκληθεί Σύνοδος Κορυφής και των 28 ηγετών της Ευρωπαϊκής Ένωσης) κατά τη διάρκεια της οποίας επήλθε η συμφωνία για το τρίτο Μνημόνιο.

Μια συμφωνία επώδυνη για την Ελλάδα και για την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα που μετά από μια πολύμηνη διαπραγμάτευση αναγκάστηκε να υποκύψει στις πιέσεις των δανειστών, προβαίνοντας σε μια πράξη που θεωρείτε τουλάχιστον αντιφατική με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου του 2015 και το ισχυρό ΟΧΙ του ελληνικού λαού.
Τι συνέβη όμως κατά τη διάρκεια αυτού του χρόνου?
Αμέσως μετά τη συμφωνία, το Μνημόνιο μαζί με τα προαπαιτούμενα ήρθαν στη Βουλή και ο ΣΥΡΙΖΑ (όπως ήταν αναμενόμενο) διασπάστηκε. Η αριστερή πλατφόρμα του Παναγιώτη Λαφαζάνη διαφώνησε με την απόφαση του Αλέξη Τσίπρα να αποδεχτεί σχεδόν στο σύνολο τους τις απαιτήσεις των δανειστών και να υπογράψει την υποταγή της Ελλάδας με ένα τρίτο Μνημόνιο και οδηγήθηκε στην έξοδο από το κόμμα.

Η συμφωνία πέρασε από τη Βουλή με τη βοήθεια και των ‘’φιλοευρωπαϊκών’’ κομμάτων ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ. Ακολούθησαν οι εκλογές στις 20 Σεπτεμβρίου, μια κίνηση στρατηγικής από τον Αλέξη Τσίπρα και τον Πάνο Καμμένο, διότι γνώριζαν ότι θα εκλεγούν και πάλι, και με σχετική άνεση, παίζοντας ουσιαστικά χωρίς αντίπαλο, με την Νέα Δημοκρατία διαλυμένη και με προσωρινό πρόεδρο τον Ευάγγελο Μειμαράκη .

Έτσι λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε και δημιούργησε μαζί με τους ΑΝΕΛ μια κυβέρνηση απαλλαγμένη από την αριστερή πλατφόρμα (αφήνοντας και την ΛΑΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ του Παναγιώτη Λαφαζάνη εκτός Βουλής), αλλά αυτή τη φορά η διαφορά σε σχέση με τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 ήταν η εξής: ο Αλέξης Τσίπρας και η κυβέρνηση του εκλέχτηκαν ως διαχειριστές του Μνημονίου και όχι ως επαναστάτες για την αλλαγή πολιτικής στην Ευρώπη.
Κατά την διάρκεια αυτού του χρόνου η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έφερε στη Βουλή ένα μεγάλο μέρος των προαπαιτούμενων του τρίτου Μνημονίου αλλά και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που προβλέπονταν στα 2 πρώτα μνημόνια και δεν εφαρμόστηκαν. Αύξηση Φ.Π.Α. στο 24%, ασφαλιστικό, μειώσεις σε κύριες και επικουρικές συντάξεις, σταδιακή αύξηση φόρων εισοδήματος στους αγρότες, σταδιακή κατάργηση ΕΚΑΣ, αλλαγές στη ρύθμιση των 100 δόσεων για περιορισμό των δικαιούχων και αύξηση των φόρων στα εισοδήματα είναι μόνο μερικά από τα μέτρα που νομοθετήθηκαν αυτό το έτος.

Όμως το χειρότερο όλων είναι ότι οι περικοπές και τα μέτρα του Μνημονίου δεν συνοδεύτηκαν, για ακόμη μια φορά, με μια ουσιαστική λύση για το χρέος της χώρας, ώστε αυτό να καταστεί βιώσιμο. Ήδη από τον Αύγουστο οι κυβερνώντες μας διαβεβαίωναν ότι με το κλείσιμο της αξιολόγησης τον Οκτώβριο θα ανοίξει και η συζήτηση για το χρέος. Η αξιολόγηση με ευθύνη της κυβέρνησης αλλά και των δανειστών έκλεισε 7 μήνες μετά αλλά δυστυχώς οι Ευρωπαίοι αρκέστηκαν με μια δήλωση-υπόσχεση για το χρέος όπως ακριβώς και στο Eurogroup του 2012. Ουσιαστικό αποτέλεσμα κανένα λοιπόν, το καλοκαίρι ήρθε και η Ανάσταση της Ελληνικής Οικονομίας που από το Πάσχα περιμένουμε σύμφωνα με τον Πάνο Καμμένο ακόμα να φτάσει.
Στις θετικές δράσεις που λειτουργούν ως αντίβαρο στα μέτρα του Μνημονίου αλλά και για να μετριάσουν την κοινωνική κατακραυγή θα μπορούσαμε να συνυπολογίσουμε τις πρωτοβουλίες με στόχο την κοινωνικά δίκαιη ανάπτυξη, την καθυστερημένη μεν αλλά αναίμακτη δε εκκένωση της Ειδομένης, με μια διαχείριση για το προσφυγικό που θα αποτελούσε ένα δύσκολο εγχείρημα για οποιαδήποτε κυβέρνηση. Επίσης θα περιμένουμε να δούμε και τις εξελίξεις με τις τηλεοπτικές άδειες και το νομοσχέδιο για την καθιέρωση της απλής αναλογικής.
Συμπερασματικά, η χώρα έχει περάσει σε μια ακόμη δύσκολη περίοδο, η ΕΛΠΙΔΑ ΔΕΝ ΗΡΘΕ, όπως πολλοί πίστεψαν στην αρχή της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αλλά κατά τη γνώμη μου το πολιτικό κεφάλαιο Αλέξης Τσίπρας και ΣΥΡΙΖΑ είναι ακόμη ισχυρό στην Ελλάδα. Μπορεί η συγκυβέρνηση να συνεχίζει στα ‘’χνάρια’’ των προηγούμενων με διορισμούς και εξυπηρετήσεις ημέτερων και τα δύσκολα να έρχονται από τον Σεπτέμβριο με τα εργασιακά και όχι μόνο, όμως 40 χρόνια καταστροφικής διακυβέρνησης από την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δύσκολα θα ξεχασθούν από τον ελληνικό λαό, ώστε να τους εμπιστευτεί ξανά και μάλιστα σύντομα(ανεξάρτητα από την ‘’πρωτιά’’ της ΝΔ στις δημοσκοπήσεις που δημοσιεύονται τον τελευταίο καιρό).

Ειδικά, τέλος, αυτή τη ΝΔ στην οποία η έλλειψη στρατηγικού προσανατολισμού είναι ολοφάνερη μετά την ανάληψη της προεδρίας από τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Για τον αρθρογράφο

.made by gleo