Δημοσιεύθηκε στις: Σα, Ιούν 27th, 2015

Ευθυνόφοβος λαός, του Black Saint

στρουθοκάμηλοςΦταίει ο ξένος, φταίει ο Αμερικάνος, φταίει ο Γερμανός, φταίνε οι πολιτικοί μας,φταίει που μας ψεκάζουν, φταίει , φταίει φταίει.Πάντως, δεν φταίω εγώ!!!

Το ζήτημα στο παρών κείμενο δεν είναι να αναλυθεί εάν κάποιοι από τους παραπάνω έχουν την ευθύνη των όσων συμβαίνουν και ποιο μερίδιο ευθύνης φέρουν. Είναι δεδομένο ότι βάσει της λογικής των συσχετισμών δυνάμεων και της επιρροής που ασκείται από αυτόν που έχει την κυριαρχία (οικονομική,πολιτική κλπ κλπ), η πολιτική και οικονομική ελίτ έχει την μεγαλύτερη ευθύνη για την καταστροφή αυτής της χώρας.

Επιτέλους,όμως, η απόφαση της κυβέρνησης να προβεί σε δημοψήφισμα, πέραν από το διακύβευμα το οποίο συνοδεύει, δημιουργεί ρήγμα στο συνειδησιακό στερεότυπο μιας ολόκληρης κοινωνίας, όπου τα μέλη της συνηθισμένα στο «αναθετικό» μοντέλο οργάνωσης, μετέθεταν τις ευθύνες για την ζωή τους πάντα σε κάποιους “άλλους”.

Για παράδειγμα, είναι μια κοινωνία η οποία στην περίπτωση που η κυβέρνηση υπέγραφε την συμφωνία με τους δανειστές, θα την κατηγορούσαν για κωλοτούμπα. Εάν από την άλλη, δεν υπέγραφε και χωρίς να καλέσει τον κόσμο να αποφανθεί ο ίδιος για το μέλλον του, απέρριπτε τις προτάσεις των δανειστών, θα την κατηγορούσαν για ανευθυνότητα και ίσως,στην καλύτερη περίπτωση, για οργανωμένο σχέδιο εξόδου της χώρας από το ευρώ.

imerisia_LARGE_t_1061_44097999_type13031Επομένως, μιλάμε για μια ευθυνόφοβη και φιλοκατήγορη κοινωνία, η οποία σταθερά δεν κάνει απολύτως τίποτα για την ζωή της,παρά μόνον καταφεύγει στην εύκολη λύση η οποία είναι: Κάλπη μια φορά στα τέσσερα χρόνια και μετά κλάψα μέχρι την επόμενη φορά, φωνάζοντας στο ενδιάμεσο “να μου κοπεί το χέρι αν τους ξαναψηφίσω”.

Αυτή φυσικά η διαδικασία είναι συνυφασμένη με τις δυτικού τύπου αστικές δημοκρατίες.Ωστόσο είτε συμφωνεί κάποιος,είτε όχι με την μορφή οργάνωσης αυτών των κοινωνιών, το επίπεδο και η κατάσταση που επικρατεί σε αυτές, ίσως δεν μπορεί να συγκριθεί με το ανθρωπιστικό πρόβλημα της Ελλάδας.Έτσι, οι προσδοκίες που πιθανώς κάποιος θα είχε από μια κοινωνία που έχει βρεθεί στο χείλος της καταστροφής, θα ξεπερνούσε το επίπεδο του καφενειακού τύπου κριτικής που επιδίδεται επί σειρά ετών ο μέσος κάτοικος αυτής της χώρας.

Είναι μια ευκαιρία, να γίνει ένα βήμα τουλάχιστον, πιο κοντά στην αντίληψη η οποία λέει ότι κρίσιμα ζητήματα που αφορούν την ζωή του καθενός ξεχωριστά και όλων μαζί, πρέπει να αποφασίζονται απο την ίδια την κοινωνία και όχι από άλλους.

Αναμενόμενο ήταν φυσικά, το δημοψήφισμα να δυσαρεστήσει μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, καθώς το φέρνει αντιμέτωπο με αποφάσεις.Αποφάσεις όμως που πρέπει να παρθούν και που χρόνια μετέθετε στους πάντα κακούς “άλλους”.

Θα επανέλθουμε αναλύοντας το διακύβευμα του δημοψηφίσματος, καθώς ήδη η καραμέλα στο στόμα του ευθυνόφοβου αρχίζει και λιώνει, με την νέα γεύση που ονομάζεται “Θα ψήφιζα ΟΧΙ ,αλλά μετά τι θα γίνει”.

Για τον αρθρογράφο

.made by gleo