Δημοσιεύθηκε στις: Τε, Ιούλ 8th, 2015

Άρθρο του Black Saint:Αυτή την Ευρώπη πάντως, δεν τη θέλουμε!!!

Η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα δύσκολο και ιστορικό σταυροδρόμι.Η Ευρώπη φαίνεται ότι όχι μόνο δεν άκουσε την ηχηρή απάντηση του Ελληνικού λαού στο δημοψήφισμα,αντιθέτως σκλήρυνε την στάση της και με ηγεμονική διάθεση προσπαθεί να ταπεινώσει έναν ολόκληρο λαό και τις δημοκρατικές του αποφάσεις.

«Σεβόμαστε το δημοψήφισμα, όμως υπάρχουν άλλα 18 κράτη. Μετά το δημοψήφισμα ο κ. Τσίπρας μπορεί να είναι πιο ισχυρός στην Ελλάδα, ωστόσο οι απαιτήσεις των άλλων 18 χωρών δεν έχουν τροποποιηθεί, ίσως να έχουν γίνει ακόμα πιο πιεστικές» είπε η καγκελάριος της Γερμανίας,Άγκελα Μέρκελ αμέσως μετά το βροντερό «όχι» της περασμένης Κυριακής.

shutterstock_105421493Ουσιαστικά, μεταθέτουν την ευθύνη στις υπόλοιπες χώρες και στις κοινωνίες τους,μετατρέποντας την Ευρώπη σε ένα απέραντο πεδίο εθνικού-κοινωνικού κανιβαλισμού.Η ίδια συνταγή που είδαμε να υλοποιείται  στην Ελλάδα τα προηγούμενα πέντε χρόνια επιβολής μνημονιακών πολιτικών.Όταν δηλαδή έστρεφαν την μία κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης,ούτως ώστε  η διαίρεση και η  μετατόπιση της σύγκρουσης να απορροφάει όλους τους κραδασμούς που προκαλούσαν τα χτυπήματα των πολιτικών λιτότητας, στα κοινωνικά και εργασιακά κεκτημένα.

Κι αν οι δημοκρατικές αντιλήψεις της καγκελαρίου και των υπόλοιπων Ευρωπαίων εταίρων δεν εμπεριέχουν κάποιο δόλιο υπόβαθρο, τότε μέλλει να δούμε το θέμα από μια άλλη οπτική γωνία.

Εάν υποθέσουμε ότι κοινωνίες όπως αυτές της Λιθουανίας και της Εσθονίας αποδέχονται και έχουν αποφασίσει  να απολέσουν την εθνική τους κυριαρχία,προκειμένου εντός της Ευρώπης να έχουν κατακτήσει μισθούς της τάξης των 200 ευρώ, τότε έχουμε να κάνουμε με τον απόλυτο παραλογισμό.

Προσωπικά, αυτό θεωρώ ότι δεν υφίσταται σαν συμπαγής πραγματικότητα,αλλά είναι απόρροια συγκυριακών πολιτικών,οικονομικών και ιστορικών διεργασιών, που σαν αποτέλεσμα έχουν, αυτές τις κοινωνίες,τη δεδομένη στιγμή, να έχουν αυτή τη δουλοπρεπή  στάση.Και ταυτόχρονα, δεν σημαίνει ότι αυτές οι κοινωνίες θα παραμείνουν έτσι εις το διηνεκές.

Αλλά, ας επιστρέψουμε στην υπόθεση ότι αυτές οι κοινωνίες, και όχι μόνο η πολιτική τους ελίτ,επιθυμούν μέτρα λιτότητας και μισθούς των 200 ευρώ.

Πέραν του ότι κατά αυτόν τον τρόπο δημιουργείται το απόλυτο «δημοκρατικό άλλοθι» στους ισχυρούς ηγέτες της Ευρώπης, καθώς μπορούν και επικαλούνται την διάθεση αυτών των χωρών, συνθλίβονται και οι ίδιες κάτω από τις ερπύστριες των πολιτικών λιτότητας.

peoples-assembly-against-austerity-2013-650Η απάντηση σε αυτή τη «δημοκρατική ευαισθησία» που επικαλούνται οι ισχυροί των Βρυξελλών, είναι ότι οι λαοί αυτών των χωρών που βρίσκονται στην απόλυτη οικονομική και πνευματική ένδεια, θα πρέπει να συμπορευτούν στη μάχη εναντίον των πολιτικών λιτότητας, με τους «αδύναμους» της Ευρώπης.

Κάποιος φυσικά θα μπορούσε να προβάλει το επιχείρημα, ότι αυτή μπορεί να είναι κάλλιστα η απόφαση ενός λαού (πχ της Λετονίας),δηλαδή η αποδοχή των αυταρχικών οικονομικών πολιτικών της Ευρώπης. Και αυτό με δημοκρατικό τρόπο πρέπει να το σεβαστούμε.

Πέραν,όμως, του ότι η απάντηση σε αυτό το επιχείρημα είναι ότι ο άλλος μπορεί να αποδέχεται την αναξιοπρέπεια και τον αργό θάνατο,πράγμα που δεν είναι αυτονόητο ότι πρέπει να το αποδεχτώ και εγω,εδώ θα πρέπει να καταφύγουμε στις αρχικές ιδρυτικές αξίες της Ευρώπης.

Τόση ώρα αναφερόμαστε σε χώρες οι οποίες οικονομικά είναι ανίσχυρες,ωστόσο αν λάβουμε υπόψιν και τις χώρες που βρίσκονται στο λόμπι των κυρίαρχων της Ευρώπης, τότε αρχίζει και αποδομείται όχι μόνο η Ευρώπη, αλλά αποδομούνται και οι κατ’ επίφαση δημοκρατικοί πυλώνες στους οποίους στήθηκε.

Μιλάμε για μια Ευρώπη η οποία επικαλούμενη της δημοκρατικές της αξίες, αυτό που διαλαλεί μετά το συντριπτικό ΟΧΙ της Κυριακής είναι : «Aν και ο λαός στο δημοψήφισμα αποφάσισε να μην ακολουθήσει πολιτική καταδίκης, η Ευρώπη και οι χώρες που την αποτελούν, δεν διατίθενται να βοηθήσουν, αν δεν υπογραφεί οικειοθελώς από την Ελλάδα η αποδοχή του ίδιου της του θανάτου».

Απειλούν ότι θα προσφύγουν κι αυτοί στις χώρες τους σε δημοψήφισμα, προκειμένου να αποδείξουν ότι οι κοινωνίες τους δεν είναι πρόθυμες (με την στρεβλή πληροφόρηση που έχουν) να υποστηρίξουν εκ νέου την Ελλάδα.

Που καταλήγουμε λοιπόν,ακόμα κι αν ισχύει,το πολύ πιθανό σενάριο, ότι στα εθνικά τους δημοψηφίσματα η απάντηση θα ήταν αρνητική για την Ελλάδα;

Προφανώς, ότι στο βωμό του προσωπικού-εθνικού συμφέροντος, ο Ευρωπαίος πολίτης, της Γερμανίας για παράδειγμα, θα καταδίκαζε την Ελλάδα σε θάνατο. Επομένως, αποδεικνύεται ότι η αναφορά στην Ευρώπη της δημοκρατίας και της αλληλεγγύης είναι ψευδεπίγραφη, καθώς οι ίδιοι οι πολίτες της, σκόπιμα δεν  έχουν γαλουχηθεί με αυτές τις αρχές.

Είναι ένας από τους λόγους,άλλωστε, που τα τελευταία χρόνια,στα σπλάχνα της Γηραιάς Ηπείρου, τα εθνικιστικά ένστικτα ενισχύονται με δραματικούς ρυθμούς.

Αυτή τη στιγμή,αναδεικνύονται οι εγγενείς αντιφάσεις του Ευρωπαϊκού οικοδομήματος, ενός κτίσματος που εγκαθιδρύθηκε για να εξυπηρετηθούν συμφέροντα που δεν είχαν καμία σχέση με τους λαούς. Αυτός είναι ο λόγος που οι ένθερμοι οπαδοί αυτού του οικοδομήματος, την λέξη αλληλεγγύη μεταξύ των λαών δεν μπορούν και ούτε θέλουν να την καταλάβουν.Ευτυχώς,για μας, υπάρχουν κι αυτοί που αντιλαμβάνονται την Ευρώπη με διαφορετικό τρόπο και αγωνίζονται να την αναμορφώσουν τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά.

Αυτή την Ευρώπη πάντως, δεν τη θέλουμε!!!

Για τον αρθρογράφο

.made by gleo